ძლიერი წვეტიანფრთებიანი ფალკონი მუქი ქუდითა და ულვაშის ზოლით. საქართველოში 2024 წლის ეროვნულ ჩამონათვალში დადასტურებულია როგორც მთელი წლის რეზიდენტი და მიგრანტი.
შავარდენი (Falco peregrinus) საშუალო ზომის ფალკონია, რომელიც დღისით აქტიურია. ის ფალკონისებრთა (Falconidae) ოჯახს ეკუთვნის. მისი ქართული სახელებია შავარდენი და ჩვეულებრივი შავარდენი. საქართველოში ბუდობს და მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება. გაზაფხულსა და შემოდგომაზე გადაფრენის დროსაც გვხვდება. საქართველოში მისი არსებობა ფოტოებითა და ფრინველებზე დამაგრებული რგოლების მონაცემებითაა დადასტურებული. ამ სახეობის ფრინველის სიგრძე დაახლოებით 34–58 სმ-ია, გაშლილი ფრთების სიგანე კი დაახლოებით 74–120 სმ. დედალი მამალზე აშკარად დიდია. ჩვეულებრივი შეხვედრისას ადამიანს პირდაპირ საფრთხეს არ უქმნის. მსოფლიო მასშტაბით ნაკლებად საფრთხის ქვეშ მყოფად ითვლება. 2024 წლის შეფასებით, საქართველოშიც იმავე კატეგორიაშია. 2014 წლის საქართველოს წითელ ნუსხაში არ არის.
ამოცნობა
როგორ ამოვიცნოთ შავარდენი
ძლიერი აღნაგობის ფალკონია, წვეტიანი ფრთებით. თავის ზედა ნაწილი მუქი აქვს, ღია ფერის სახეზე კი კარგად შესამჩნევი, ულვაშის მსგავსი მუქი ზოლი გასდევს. ზრდასრული ზემოდან ლურჯ-ნაცრისფერია, ქვემოდან კი ზოლებიანი. ახალგაზრდა უფრო ყავისფერია, ზოლებითა თუ ლაქებით. საქართველოში მას ყველაზე ხშირად სხვა დიდ ფალკონებში ერევათ, გადაფრენის დროს კი — უფრო პატარა, წვეტიანფრთიან ფალკონებში.
ფორმა: ფრთები გრძელი და წვეტიანია, კუდი კი შედარებით მოკლეა. მიმინოს ფრთები მოკლე და ფართო აქვს, კუდი — გრძელი და კვადრატული. ამ სახეობის სიგრძე დაახლოებით 34–58 სმ-ია, ფრთების გაშლა — დაახლოებით 74–120 სმ. დედალი მამალზე 30%-მდე დიდი შეიძლება იყოს. ზრდასრულს თავის ზედა ნაწილი და ყელი მუქი აქვს. ღია ფერის ლოყაზე სქელი მუქი ზოლი აქვს, რომელიც ულვაშს ჰგავს. ზურგი ლურჯ-ნაცრისფერია, სხეულის ქვედა მხარე კი წვრილი ზოლებითაა დაფარული. ნისკარტის ძირთან კანი და ფეხები ყვითელია, თვალი — მუქი. ამ გვერდზე საქართველოში ცალკე გაზომილი ფრინველების ზომების მონაცემები არ არის.
2
ახალგაზრდა ფრინველი ზემოდან უფრო ყავისფერია. ქვემოდან წვრილი ზოლების ნაცვლად უფრო გამოკვეთილი ზოლები ან ლაქები აქვს, თავზე კი „ქუდის“ შეფერილობა უფრო არათანაბარია. ბუნებაში მამრისა და მდედრის გარჩევა ძირითადად ზომით შეიძლება. ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვესახეობა F. p. brookei, რომელიც, აბულაძის მიხედვით, საქართველოში მთელი წლის განმავლობაში ბინადრობს, ხშირად აღწერილია, როგორც ჩრდილოეთის ქვესახეობაზე ოდნავ პატარა და მუქი. საქართველოში ამ ქვესახეობის სხვებისგან სწრაფად გარჩევა ბუნებაში სპეციალისტის ცოდნას მოითხოვს და თავად სახეობის ამოსაცნობად საჭირო არ არის.
3
აგერი (Falco subbuteo) 2024 წლის ჩამონათვალში მობუდარ გადამფრენ ფრინველადაა მითითებული. ის უფრო პატარა და ტანწვრილია, ზრდასრულ ფრინველს კი ფეხების ზედა ნაწილი ჟანგისფერი აქვს. კირკიტაც (Falco tinnunculus) უფრო პატარაა. მამალს მოწითალო ზურგი აქვს და ხშირად ჰაერში ტრიალებს. წითელთავა შავარდენი (Falco biarmicus) და გავაზი (Falco cherrug) დიდი ფალკონებია და შეიძლება აგერიოთ. ორივე უფრო იშვიათია და 2024 წლის ჩამონათვალში აგერისგან განსხვავებული სტატუსითაა შეტანილი. გავაზი საქართველოში გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფ სახეობადაა მიჩნეული (EN). წითელთავა შავარდენსა და გავაზს თავზე მუქი „ქუდი“ ხშირად არასრული აქვთ, ფრთების ქვედა მხარეს კი განსხვავებული ნახატი. მათი საიმედოდ გასარჩევად კარგად დანახვაა საჭირო. მიმინო და კაკაჩა ფალკონები არ არიან — ისინი სხვა ოჯახს, Accipitridae-ს, მიეკუთვნებიან. ამ ატლასში მიმინოსა და კაკაჩის გვერდები არის; აგერის, კირკიტას, ლანერისა და გავაზის ცალკე გვერდები ჯერ არ არის.
4
ჩვეულებრივი ლაშქრობისას ადამიანისთვის პირდაპირ საფრთხეს არ წარმოადგენს. ხელში არ აიყვანოთ. თუ კლდეზე ან ღია ადგილას ხედავთ წვეტიანფრთებიან ფალკონს მუქი, ულვაშის მსგავსი ზოლით, რომელიც ფრინველისკენ ეშვება, ის უფრო სავარაუდოდ ეს სახეობაა, ვიდრე კაკაჩა ან მიმინო.
სად არის შავარდნის გავრცელება დადასტურებული საქართველოში
ქვემოთ მოცემული რეგიონული რუკა iNaturalist-ის საჯარო ფოტოდაკვირვებებს ეფუძნება. გავრცელებად მხოლოდ ცხრილში დადასტურებული სტატუსის მქონე რეგიონები ითვლება; ცალკეული დაკვირვება ბუდობას არ ადასტურებს. 2024 წლის ჩამონათვალი ქვეყნის დონეზე რეზიდენტობასა და მიგრაციას ადასტურებს, მაგრამ რეგიონების მიხედვით ჩანაწერების სიას არ აქვეყნებს. უკლდო პლატოზე თანაბრად ბუდობას ნუ ივარაუდებთ. აბულაძე (2017) ხმელთაშუაზღვისპირა ქვესახეობას F. p. brookei-ს საქართველოში მთელი წლის რეზიდენტად მიიჩნევს ადგილობრივი სეზონური გადაადგილებით, ხოლო ნომინატურ F. p. peregrinus-ს — გავლით და ზამთრის სტუმრად. მობუდარი წყვილები ადამიანისგან შორს, მიუწვდომელ კლდეებზე იკავებენ ადგილს. ბუდობის ზედა ზღვარს დაახლოებით 2 000 მ-ზე უთითებს; უმეტესი ბუდე ჩვეულებრივ დაახლოებით 1 500 მ-მდეა. ბუდობის სეზონის გარეთ შეიძლება ნადირობდეს ღია ადგილზე, სანაპიროზე, ჭაობსა და დასახლებაში, სადაც მსხვერპლი ფრინველია. საქართველოსთვის ცალკე სრული სიმაღლის სარტყელი აქ არ არის გამოქვეყნებული. აღმოსავლეთ შავიზღვისპირა ბათუმის ბოსტნე მტაცებელთა მიგრაციის დოკუმენტირებული დერეფანია; ამ გვერდზე შავარდნის ცალკე გამოქვეყნებული აღრიცხვის სერია იმ ადგილისთვის არ არის.მეტის წაკითხვანაკლების ჩვენება
ქვემოთ მოცემული რეგიონული რუკა iNaturalist-ის საჯარო ფოტოდაკვირვებებს ეფუძნება. გავრცელებად მხოლოდ ცხრილში დადასტურებული სტატუსის მქონე რეგიონები ითვლება; ცალკეული დაკვირვება ბუდობას არ ადასტურებს. 2024 წლის ჩამონათვალი ქვეყნის დონეზე რეზიდენტობასა და მიგრაციას ადასტურებს, მაგრამ რეგიონების მიხედვით ჩანაწერების სიას არ აქვეყნებს. უკლდო პლატოზე თანაბრად ბუდობას ნუ ივარაუდებთ. აბულაძე (2017) ხმელთაშუაზღვისპირა ქვესახეობას F. p. brookei-ს საქართველოში მთელი წლის რეზიდენტად მიიჩნევს ადგილობრივი სეზონური გადაადგილებით, ხოლო ნომინატურ F. p. peregrinus-ს — გავლით და ზამთრის სტუმრად. მობუდარი წყვილები ადამიანისგან შორს, მიუწვდომელ კლდეებზე იკავებენ ადგილს. ბუდობის ზედა ზღვარს დაახლოებით 2 000 მ-ზე უთითებს; უმეტესი ბუდე ჩვეულებრივ დაახლოებით 1 500 მ-მდეა. ბუდობის სეზონის გარეთ შეიძლება ნადირობდეს ღია ადგილზე, სანაპიროზე, ჭაობსა და დასახლებაში, სადაც მსხვერპლი ფრინველია. საქართველოსთვის ცალკე სრული სიმაღლის სარტყელი აქ არ არის გამოქვეყნებული. აღმოსავლეთ შავიზღვისპირა ბათუმის ბოსტნე მტაცებელთა მიგრაციის დოკუმენტირებული დერეფანია; ამ გვერდზე შავარდნის ცალკე გამოქვეყნებული აღრიცხვის სერია იმ ადგილისთვის არ არის.
შავარდნის რუკა იყენებს საქართველოში iNaturalist-ის საჯარო ფოტოდაკვირვებებს. რეგიონები აღებულია ჩანაწერების რეგიონული ცხრილიდან: გავრცელებად ითვლება მხოლოდ დადასტურებული სტატუსის მქონე რეგიონი; დანარჩენში სახეობა მხოლოდ დაფიქსირებულია. ეს ჩანაწერები ბუდობას არ ადასტურებს, მათი რაოდენობა კი დაკვირვების ინტენსივობასაც ასახავს და არა პოპულაციის სიმჭიდროვეს.
ამ გვერდზე არ არის ცალკე კვლევა, რომელშიც საქართველოში მისი საკვები აწონეს. სახეობის შესახებ ზოგადი ცნობებით, ფრენისას ის თითქმის მხოლოდ ფრინველებს იჭერს — მტრედებს, სანაპიროს ფრინველებს, იხვებს, ბეღურასნაირებს და სხვებს. მათ ზემოდან სწრაფად ეშვება და ნისკარტით იჭერს. პატარა ძუძუმწოვრები და მწერები ამ სახეობის საკვების აღწერებში იშვიათად გვხვდება. ადამიანისთვის საკვები არ არის.
დღისით აქტიურია. გრძელი, წვეტიანი ფრთები და შედარებით მოკლე, ბოლოსკენ შევიწროებული კუდი აქვს — შავარდნისთვის დამახასიათებელი მოხაზულობა. მძლავრად და პირდაპირ მიფრინავს, ნადირობისას კი სიმაღლიდან ეშვება. სახეობის შესახებ სხვადასხვა ადგილიდან მიღებულ ცნობებში დაშვების სიჩქარე 300 კმ/სთ-ზე მეტიცაა მითითებული. ეს საქართველოში გაზომილი სიჩქარე არ არის. მისი ხმა უხეში, სწრაფად განმეორებული „კაკ-კაკ-კაკ“ ან მსგავსი ბგერებია, რომლებიც უფრო ხშირად ბუდესთან ისმის. აქ გამოყენებული განგაშის ხმის ჩანაწერი იაქსლიში, გაერთიანებულ სამეფოშია გაკეთებული და საქართველოდან არ არის. ფრინველი ხელში არ აიყვანოთ და ბუდეს არ მიუახლოვდეთ. ბუდობს კლდის შვერილზე ან ჩაღრმავებაში. გავრცელების სხვა ადგილებში შენობებსაც იყენებს; საქართველოში ბუდობის შესახებ ცნობებში კი განსაკუთრებით მიუდგომელი კლდეებია ნახსენები. ჩვეულებრივ, სამ ან ოთხ კვერცხს დებს. ეს რიცხვიც სახეობის გავრცელების სხვადასხვა ადგილს ეხება და არა ამ გვერდზე აღწერილ ქართულ ბუდეებს. 2024 წლის ჩამონათვალის მიხედვით, საქართველოში ბუდობს და მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება; გადაფრენის დროსაც გვხვდება.
BirdLife International-ის შეფასებით, Falco peregrinus IUCN-ის წითელ ნუსხაში ნაკლებად საფრთხის ქვეშ მყოფ სახეობად (LC) არის შეტანილი. 2024 წლის ქართულ ჩამონათვალშიც მას LC კატეგორია აქვს როგორც მსოფლიოში, ისე საქართველოში. 2014 წლის დადგენილება №190 ამ სახეობას არ შეიცავს. იმავე სიაში სხვა ფალკონები არიან: გავაზი (Falco cherrug, CR), თვალშავი (Falco vespertinus, EN) და წითელთავა შავარდენი (Falco biarmicus, VU). ძველ ქართულ წყაროებში შავარდენი წითელ წიგნში გადაშენების პირას მყოფ სახეობადაა მოხსენიებული. ეს წყაროები 2014 წლის დადგენილებასა და 2024 წლის ჩამონათვალზე ძველია, ამიტომ ეს აღწერა მის მოქმედ სამართლებრივ სტატუსად არ უნდა მივიჩნიოთ.
აბულაძის 2017 წლის შეფასებით, საქართველოში დაახლოებით 60–80 წყვილი ბუდობდა. მათი რაოდენობა მაშინ ნელა, მაგრამ სტაბილურად იზრდებოდა XX საუკუნის შუა ხანებში მკვეთრი შემცირების შემდეგ, რომელსაც სროლა, შეწუხება და პესტიციდები უკავშირდებოდა. მისივე მონაცემებით, იმ წლებში შემოდგომაზე დაახლოებით 300–500 ფრინველი გადაფრინდებოდა, 1980-იან წლებში კი დაახლოებით 100. ზოგ ზამთარს დაახლოებით 50–70 ფრინველი იზამთრებდა. ეს იმ დროის შეფასებებია და არა 2020-იან წლებში საქართველოში ჩატარებული სრული აღრიცხვის შედეგები. სახეობისთვის საფრთხედ სახელდება უკანონო სროლა, გადაფრენისას ბაზიერობისთვის დაჭერა, ბარტყების აყვანა, საცხოვრებელი გარემოს დაზიანება და ზოგ ადგილას ფრინველების შეწუხება. ველური ფრინველი ნებართვის გარეშე არ დაიჭიროთ. მისი საერთაშორისო ვაჭრობა CITES-ის I დანართით შეზღუდულია.
კვება
ამ გვერდზე არ არის ცალკე კვლევა, რომელშიც საქართველოში მისი საკვები აწონეს. სახეობის შესახებ ზოგადი ცნობებით, ფრენისას ის თითქმის მხოლოდ ფრინველებს იჭერს — მტრედებს, სანაპიროს ფრინველებს, იხვებს, ბეღურასნაირებს და სხვებს. მათ ზემოდან სწრაფად ეშვება და ნისკარტით იჭერს. პატარა ძუძუმწოვრები და მწერები ამ სახეობის საკვების აღწერებში იშვიათად გვხვდება. ადამიანისთვის საკვები არ არის.
ქცევა
დღისით აქტიურია. გრძელი, წვეტიანი ფრთები და შედარებით მოკლე, ბოლოსკენ შევიწროებული კუდი აქვს — შავარდნისთვის დამახასიათებელი მოხაზულობა. მძლავრად და პირდაპირ მიფრინავს, ნადირობისას კი სიმაღლიდან ეშვება. სახეობის შესახებ სხვადასხვა ადგილიდან მიღებულ ცნობებში დაშვების სიჩქარე 300 კმ/სთ-ზე მეტიცაა მითითებული. ეს საქართველოში გაზომილი სიჩქარე არ არის. მისი ხმა უხეში, სწრაფად განმეორებული „კაკ-კაკ-კაკ“ ან მსგავსი ბგერებია, რომლებიც უფრო ხშირად ბუდესთან ისმის. აქ გამოყენებული განგაშის ხმის ჩანაწერი იაქსლიში, გაერთიანებულ სამეფოშია გაკეთებული და საქართველოდან არ არის. ფრინველი ხელში არ აიყვანოთ და ბუდეს არ მიუახლოვდეთ. ბუდობს კლდის შვერილზე ან ჩაღრმავებაში. გავრცელების სხვა ადგილებში შენობებსაც იყენებს; საქართველოში ბუდობის შესახებ ცნობებში კი განსაკუთრებით მიუდგომელი კლდეებია ნახსენები. ჩვეულებრივ, სამ ან ოთხ კვერცხს დებს. ეს რიცხვიც სახეობის გავრცელების სხვადასხვა ადგილს ეხება და არა ამ გვერდზე აღწერილ ქართულ ბუდეებს. 2024 წლის ჩამონათვალის მიხედვით, საქართველოში ბუდობს და მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება; გადაფრენის დროსაც გვხვდება.
კონსერვაცია
BirdLife International-ის შეფასებით, Falco peregrinus IUCN-ის წითელ ნუსხაში ნაკლებად საფრთხის ქვეშ მყოფ სახეობად (LC) არის შეტანილი. 2024 წლის ქართულ ჩამონათვალშიც მას LC კატეგორია აქვს როგორც მსოფლიოში, ისე საქართველოში. 2014 წლის დადგენილება №190 ამ სახეობას არ შეიცავს. იმავე სიაში სხვა ფალკონები არიან: გავაზი (Falco cherrug, CR), თვალშავი (Falco vespertinus, EN) და წითელთავა შავარდენი (Falco biarmicus, VU). ძველ ქართულ წყაროებში შავარდენი წითელ წიგნში გადაშენების პირას მყოფ სახეობადაა მოხსენიებული. ეს წყაროები 2014 წლის დადგენილებასა და 2024 წლის ჩამონათვალზე ძველია, ამიტომ ეს აღწერა მის მოქმედ სამართლებრივ სტატუსად არ უნდა მივიჩნიოთ.
აბულაძის 2017 წლის შეფასებით, საქართველოში დაახლოებით 60–80 წყვილი ბუდობდა. მათი რაოდენობა მაშინ ნელა, მაგრამ სტაბილურად იზრდებოდა XX საუკუნის შუა ხანებში მკვეთრი შემცირების შემდეგ, რომელსაც სროლა, შეწუხება და პესტიციდები უკავშირდებოდა. მისივე მონაცემებით, იმ წლებში შემოდგომაზე დაახლოებით 300–500 ფრინველი გადაფრინდებოდა, 1980-იან წლებში კი დაახლოებით 100. ზოგ ზამთარს დაახლოებით 50–70 ფრინველი იზამთრებდა. ეს იმ დროის შეფასებებია და არა 2020-იან წლებში საქართველოში ჩატარებული სრული აღრიცხვის შედეგები. სახეობისთვის საფრთხედ სახელდება უკანონო სროლა, გადაფრენისას ბაზიერობისთვის დაჭერა, ბარტყების აყვანა, საცხოვრებელი გარემოს დაზიანება და ზოგ ადგილას ფრინველების შეწუხება. ველური ფრინველი ნებართვის გარეშე არ დაიჭიროთ. მისი საერთაშორისო ვაჭრობა CITES-ის I დანართით შეზღუდულია.
მოკლე პასუხები შავარდენთან დაკავშირებულ ყველაზე მნიშვნელოვან კითხვებზე.
კი. 2024 წლის მონაცემებით, დადასტურებულია, რომ ის საქართველოში მთელი წლის განმავლობაში ბინადრობს და გადამფრენიცაა.
ბუდობს ძნელად მისადგომ კლდეებზე, უმეტესად დაახლოებით 1 500–2 000 მ სიმაღლემდე. ბუდობის პერიოდის გარეთ შეიძლება ნადირობდეს ღია ადგილებში, სანაპიროებზე, ჭაობებსა და დასახლებებში. ამ გვერდის რუკაზე ყველა მუნიციპალიტეტი არ არის ნაჩვენები.
ამ ფალკონს წვეტიანი ფრთები აქვს. თავის ზედა ნაწილი მუქია, თვალების ქვემოთ კი სქელი, მუქი „ულვაშის“ მსგავსი ზოლები აქვს. ზრდასრულს ზურგი მოლურჯო-ნაცრისფერი აქვს, მუცელი კი ზოლებიანი. ახალგაზრდა უფრო ყავისფერია და მასაც ზოლები აქვს. აგერი და კირკიტა მასზე პატარები არიან. გავაზისა და ლანერისგან მის გასარჩევად კი ყურადღებით დაკვირვებაა საჭირო.
ამ სახეობის ფრინველი დაახლოებით 34–58 სმ სიგრძისაა, გაშლილი ფრთების სიგანე კი დაახლოებით 74–120 სმ-ია. დედალი მამალზე აშკარად დიდია. ამ გვერდზე საქართველოსთვის ცალკე გაზომვის მონაცემები არ არის.
უმეტესად ფრინველებით იკვებება. მათ ფრენისას ზემოდან ეშვება და იჭერს. ამ გვერდზე ცალკე არ არის განხილული, რით იკვებება საქართველოში.
2024 წლის ჩამონათვალის მიხედვით, ეს ფრინველი აქ მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება, გაზაფხულსა და შემოდგომაზე კი გადამფრენებიც ჩნდებიან. აბულაძის მიხედვით, ადგილობრივ brookei-ს სხვა ქვესახეობის გადამფრენი ფრინველები და ზამთარში ჩამოსული ფრინველებიც ემატებიან.
კი. 2024 წლის ჩამონათვალში მითითებულია, რომ ეს სახეობა აქ ბუდობს და მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება. 2017 წლის შეფასებით, კლდეებზე დაახლოებით 60–80 წყვილი იყო.
ჩვეულებრივი შეხვედრისას საფრთხეს არ წარმოადგენს, მაგრამ ბუდეს ნუ მიუახლოვდებით. მსოფლიოში მას საფრთხე ნაკლებად ემუქრება (LC). საქართველოს 2024 წლის ჩამონათვალშიც იგივე სტატუსი აქვს. 2014 წლის წითელ ნუსხაში შეტანილი არ არის. ველურ ფრინველს ნუ დაიჭერთ; მისით საერთაშორისო ვაჭრობა შეზღუდულია.
სახეობების პროფილები შედგენილია რეცენზირებული ლიტერატურისა და აღიარებული ბიომრავალფეროვნების მონაცემთა ბაზების საფუძველზე და განახლდება ახალი ტაქსონომიური და კონსერვაციის მონაცემების გამოჩენისას.